ایلام؛ پایگاه خبری طلیعه زاگرس_ بارها در همین پایگاه خبری نسبت به افزایش قیمت کرایه مسکن و زندگی سخت مستاجرها مطالبی را درج کردیم اما چند روز پیش به همراه یکی از دوستان برای اجاره منزل مسکونی به چند بنگاهی سر زدیم، از همان اول با مبالغ رهن و اجاره ای که عنوان می کردند ماتم برده بود که اینها می خواهند قصر اجاره بدهند یا منزل مسکونی معمولی؟!

بعد از آن بازجویی در مورد وضعیت مالی و میزان درآمد و تعداد فرزندان شروع شد و…

از جواب و سوالی که از دوستم می پرسیدند واقعاً جا خوردم، سوالاتی که بیشتر شبیه بازجویی بود تا کسی که دنبال خانه می گشت!!

حالا مبالغ سرسام آور رهن و اجاره بماند، اینکه به تعداد فرزندان و شغل آقا و خانم، داشتن مهمان، سر و صدا کردن و… هم خیلی ریز شده بودند واقعاً جای تعجب داشت، آیا آنهایی که بچه دارن نباید دنبال خونه باشند؟

آیا به جای اینکه حواسمان بیشتر بهم باشد باید اینگونه فشار مشکلات را بر دیگران بیشتر کنیم؟ آیا اگر کسی چند فرزند داشت باید آواره باشد و به او خانه اجاره نداد؟ آیا جوابی برای وجدان خود در پیشگاه خداوند داریم.

البته هستند صاحب خانه های منصفی که با شرایط مستاجران به خوبی کنار می آیند و در اجاره بها نیز آنها را درک و از افزایش آن خودداری می کنند اما واقعیت این است که تعداد این صاحبخانه ها زیاد نیست و متاسفانه خیلی ها منزلشان را با شرایط سخت و اجاره بهای بالا به مشتری می دهند آنهم در این وضعیت سخت اقتصادی.

انسانیت و مسلمانی بودن ما دیگر کی باید خود را نشان دهد، چه چیز بیشتر از حل مشکلات دیگران می توان حال دل یک انسان را خوب کند؟ حداقل کاری کنیم که حال دل خودمان خوب شود، مشکلی از دیگران برداریم تا مشکلی از خودمان برداشته شود، خنده ای بر لبان دیگران بنشانیم تا خنده ای بر لبمان بیاید…

اینقدر حرص مال دنیا و مقداری اجاره بیشتر را نخوریم، مستاجرها همشهریان ما و بندگان خداوند هستند، چرا باید طوری رفتار کنیم که برای آنها و خانواده هایشان شرایط سخت تر شود، کاری نداشته باشیم به اینکه قیمت‌ها همه جا بالا رفته است، برای وجدان خود و رضایت خداوند سخت نگیریم که مطمئناً خداوند هم بر ما در دنیا و آخرت سخت نخواهد گرفت.