خوشا به سعادت کسی که اینجا دفن شود.» روح‌الله توسلی این جمله را بارها کنار مزار شهید علی غیوری گفته بود؛ آن‌قدر که خانواده‌اش آن را تنها یک آرزو می‌دانستند. اما بعضی آرزوها، آرزو نیستند؛ نشانی‌اند. نشانی خانه‌ای که صاحبش هنوز به آن نرسیده است. سال‌ها بعد، وقتی موشک‌های دشمن آسمان مهران را شکافتند و مرزبان آرام شهر به شهادت رسید، همه فهمیدند مردی که هر بار کنار آن مزار فاتحه می‌خواند، در حقیقت سال‌ها بود به دیدار همسایه ابدی خود می‌رفت.

خداداد ابراهیمی در میان تشیع جنازه‌های شهدای مدرسه میناب، صحنه‌ای دردناک، چشم‌ها را به خود خیره کرده بود؛ “تابوت‌های دو دختر بر دوش پدر…”

زیبایی غدیر به یکرنگ شدن است و هیچ ربطی به خط و بینش سیاسی ندارد

جناب استاندار، ما از آن دست رسانه‌هایی هستیم که نه چشم‌داشت مادی داریم و نه خواسته شخصی؛ تنها خواسته ما، دیدن «عمل» در برابر «شعار» و خدمت واقعی به مردم است. اما در این میان، برخورد با منتقدان دلسوز، مسیری است که نباید طی شود.

استان ایلام در حالی در گرداب گرانی‌های سرسام‌آور غرق شده که به نظر می‌رسد سکوت کرده است. شهروندان ایلامی هر روز با افزایش بی‌رویه قیمت‌ها روبرو هستند؛ پدیده‌ای که دیگر صرفاً یک شاخص اقتصادی نیست، بلکه به یک فاجعه انسانی بدل شده و توان خرید را از مردم سلب کرده است.

این روزها گرانی‌های لجام‌گسیخته و غیرقابل‌توجیه در حوزه‌های مختلف، بر تمام ابعاد زندگی مردم سایه افکنده است. در حالی که مشخص نیست دست‌های پشت‌پرده این آشفتگی اقتصادی چه کسانی هستند، اما در این میان، زخمی عمیق‌تر از بقیه موارد، روح و روان شهروندان را می‌خراشد: اجاره‌بهای سنگین و نجومی مسکن.

در سریال طنز و پرمخاطب “پایتخت” نقی معمولی شخصیت برتری جویانه‌ی خود را مدام به رُخ عوام می کشید.او درسمت راننده نماینده مجلس، دیالوگ سیاسی معنادار با پُزهایی سخیف و از روی نخوت را همواره تکرار می کرد؛ «من یکنفر مجلسی آدمم..‌..! 

قانون، زمان پایان خدمت را مشخص می‌کند، انتظار طبیعی این است که اجرای آن نیز بدون اما و اگر انجام شود. اما حالا آن‌طور که مطرح شده، ۲۱ نفر از کارکنان استانداری ایلام که باید در سال ۱۴۰۴ بازنشسته می‌شدند، نه‌تنها بازنشسته نشده‌اند بلکه برخی از آنان در مسئولیت‌های تازه نیز قرار گرفته‌اند.

مردم ایلام فراتر از حد انتظار به میدان دفاع از کشور آمدند و سنگر خیابان را حفظ کردند/ مشت محکم مردم ایلام بر دهان دشمنان خارجی و مزدوران داخلی ادامه خواهد داشت.

در راهروهای دبیرستانِ شهر «ایوان»، وقتی گچ در دستِ معلم ریاضی می‌لرزید و فرمول‌ها روی تخته سیاه گره می‌خوردند، همه چشم‌ها به یک صندلی در انتهای کلاس دوخته می‌شد. معلم با لبخندی از سرِ اطمینان می‌گفت: «افشار، بیا پسرم... تو معلم‌ یارِ امروز باش.»افشار، با همان حجب و حیایِ نجیبانه‌اش، برمی‌خاست.