مهران را باید شهر ایثار و ایستادگی خواند که برای ایستادن در برابر دشمن چه زخم ها که بر تنش نشست و برای آزادی اش چه خونها که بر روی خاکش ریخته شد.

حالا ولی مهران تنها با یک بزرگداشت و یادمان و یادواره عزیز شمرده می شود و ارزشش تنها در این تقیدات دچار روزمرگی تنزل می یابد.

مهران کم از دیگر شهرهای خوزستان زخم ندیده است اما یادش را کسی به آن معنا گرامی نمی دارد.

مهران را شاید سالی 40 روز فقط به اسم اربعین بشناسند و دیگر هیچ ، اما این مردم سرد و گرم کشیده دوران مستحق احترامی بیش از اینهاست.

جوانانمان با خاطرات ارزشمندش نا آشنایند و بزرگانمان به دلایلی ازبازگو کردن  وصف رشادت های رزمندگان اسلام در جبهه مهران دریغ می کنند .در حالیکه جامعه امروز بشدت نیازمند بازگو کردن خاطرات وتجربیات عزیزان دوران مقدس است وبایدحضورشان پررنگ تر شود .

فرصت کم است و با شتاب نیز در حال گذر، باید خاطرات مهران گردآوری شود و سینه های درد کشیده در غم مهران به واگویه آن بپردازند.

جای برخی از یادگاران دفاع مقدس در بیان این حماسه بسیار خالی است و رسانه های ارزشی نباید دچار روزمرگی شوند بلکه  با انتشار این خاطرات تاریخ مهران برای نسل آینده حفظ شود وگرنه رشادت ها در دل خاک می پوسد./ طلیعه زاگرس

• نویسنده : فرشته سنجیده
• منبع خبر : طلیعه زاگرس