ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ از زمانی که انسان پا به عرصه حیات می گذارد، زندگی او با مرگ همراه میشود، مرگ همراه همیشگی زندگی است که زمان و مکانش را کسی نمی داند، اما به هنگام رخ دادن تمامی فرصت‌های طلایی انسان از او گرفته و خود می ماند و آورده اش به دنیای آخرت.

مرگ موضوعی است که رخ دادن آن جزئی از روال عادی زندگی همه ماست، بارها در غم از دست دادن عزیزان و اطرافیان و آشنایان به سوگ نشسته ایم، بارها نماز میت خوانده ایم و عزیزی را به قبر سپرده ایم و آمده ایم، آیا باید نسبت به این موضوع غافل بود؟!

برخی ها فکر می کنند صحبت در مورد مرگ، یاس و افسردگی به همراه دارد و ترجیح می دهند از آن فرار کنند!

یادآوری مرگ انسان را از بسیاری از رذیلتهای اخلاقی دور می کند، کسی که مرگ را همیشه در جلو چشمان خود ببیند سعی می کند که دلی نشکند، حواسش به حلال و حرام زندگی خود هست، به انجام واجبات توجه قطعی دارد و برای انجام آنها اما و اگر و توجیه نمی آورد چرا که آن را دستور خدا می داند، چنین فردی خداوند را همیشه ناظر بر اعمال خود می داند و تنها رضای الهی را در نظر دارد و هر روز که می گذرد خود را به مرگ و حاضر شدن در پیشگاه الهی نزدیکتر می بیند، یاد مرگ یک نوع عبادت تاثیر گذار نیز به شمار می رود.

یاد مرگ حتی تحمل غم و مصیبت‌ها و رنج ها را برای آدمی هموارتر می کند، چرا که می داند هیچ چیز در این جهان ماندگار نخواهد بود و هر موجود زنده ای روزی خواهد مُرد(کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَهُ الْمَوْت» سوره آل عمران، ۱۸۵) و همه با هم در محضر خداوند حاضر می شویم.

البته انسان تا زنده هست باید زندگی کند و لحظه لحظه آن را برای خود ارزشمند و گرانبها ببیند، از نعمتهایی که خداوند برایش آفریده به درستی استفاده کند، به دامن زیبای طبیعت برود و قدرت الهی را در تمامی شئون زندگی و هستی ببیند و لذتی سالم و معنوی را نصیب خود کند و فطرت الهی که در درون هر انسانی به ودیعت گذاشته شده را شکوفا کند.

یاد مرگ نه یاس است و نه افسردگی می آورد، کسانی که خدا را به معنای واقعی باور کرده و به فلسفه واقعی زندگی دنیوی پی برده اند نه تنها یاد مرگ را بد نمی دانند بلکه آن را لازم و آرامبخش هم می دانند و لحظه به لحظه زندگی شان را طوری تنظیم می کنند که نهایت استفاده از آن را ببرند.

حضرت علی (ع) در خطبه ۸۳ نهج‌البلاغه:
“به خدا سوگند یاد و خاطره مرگ است که مرا از سرگرمی‌ها و بازی‌های دنیا باز می‌دارد.”

و در جای دیگر می فرمایند:

“مردم! شما را به یادآوری مرگ، سفارش می کنم، از مرگ کمتر غفلت کنید، چگونه مرگ را فراموش می کنید در حالی که او شما را فراموش نمی کند؟

و چگونه طمع می ورزید که به شما مهلت نمی دهد؟

تعجب می‌کنم از کسی که کمبود و نقصان را هر روز در جان و عمر خود دارد می‌بیند ولی خود را برای مردن آماده نمی‌کند”.

برای همه مخاطبین عزیز طول عمر با عزت آرزومندیم.

• نویسنده : فرشته سنجیده