ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ احتیاط شرط عقل و محافظه کاری نشان ترس و ترس برآمده از ضعف و طمع می باشد. محافظه کاری در مدیریت زیر سایه محافظه کاری آفت محض است.

گرچه در فرهنگ سازمانی و اداری کشور رویه ناصحیح “نه راست بگو، نه دروغ” جا افتاده و به امر معمول تبدیل شده ولی فرهنگ اداری ما به یمن رفتار مدیریتی برخی مدیران از این موضوع فراتر رفته و تبدیل به رایج شدن “محافظه کاری مدیران” شده و ترویج این رویه در حقیقت آفت بزرگ نظام اداری کشور شده که می توان به آن “فساد با اعمال شاقه” گفت.

امروز مشاهده می شود که ناکارآمدی، معطل شدن امور مردم، پایمال شدن حقوق بیت المال، بده بستان های غیر معمول، پُست فروشی، التماس برای ابقا یا انتصاب و… تحت لوای رویه مسموم محافظه کاری، رخ می دهد ولی متضرر اصلی این واقعیت تلخ، صرفا مردم و حاکمیت می باشند.

خصوصیات شخص محافظه کار، سعی در راضی نگه داشتن همگان است و در جایگاه مدیریتی این همگان جای خود را به طرفین سیاسی، اصحاب رسانه و صاحبان نفوذ می باشند. روی دیگر این سکه سیاه این است که هیچ کس نمی تواند همگان را از خود راضی نگه دارد مگر اینکه به “نفاق” رفتار کند!

مدیر محافظه کار در حقیقت نوعی کاسب است که هزینه کسب سود خود را از بیت المال می پردازد.

کسی که بر کرسی مدیریتی تکیه داده و با در پیش گرفتن رویه ای ناصحیح سعی دارد برای رسیدن به جایگاه آرزوهایش مسیر میانبر را طی کند، قطعا در لاین اشتباه حرکت می کند و تاوان این حرکت اشتباه نیز معطل ماندن کار ملت، ایجاد انحرافات و تحمیل خسارات گوناگون است.

یکی از آفت های جدی و خسارت بار محافظه کاری، گرفتن شجاعت و جسارت از مدیران است و باعث می شود که مدیر در زمان مقتضی نتواند تصمیم درست بگیرد، زیرا این گونه مدیری همواره در حال برانداز اطرافیان است که مباد کاری کند یا تصمیماتی بگیرد یا مواضعی اتخاذ کند که باعث رنجش آنها شود.

• نویسنده : فرشته سنجیده