ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ سامانه ۱۱۱ قرار بود صدای مردم باشد، اما حالا صدای خستهای است که در صف انتظار گم میشود. سالهاست شمارهای را تبلیغ میکنند که قرار است در دولت را برای مردم باز کند، اما فقط دری باز شده به اتاقی پر از «الو، بله، همدردی».
مردم تماس میگیرند، حرف میزنند، امید دارند، اما خروجی چیست؟ هیچ. یک گزارش داخلی، یک مکالمه ضبطشده و چند جمله تکراری مثل «پیگیری میشود».
این سامانه، بیشتر از اینکه مُسکن درد مردم باشد، رزومهای برای مدیران شده تا بگویند: «ما در تماس مستقیم با مردم هستیم». تماس؟ بله، اما نه اقدام.
پشت خط، مدیرانی با ادب اما بیاختیار نشستهاند که فقط گوش میدهند و وعده را در سیستم ثبت میکنند تا هیچکس پیگیری نکند.
ای کاش همان مدیرانی که پشت شعار ارتباط مردمی پنهان شدهاند، دو ساعت در میدان باشند، بین مردم، در کنار دامدار، یا روبهروی کارگر بیکار. در همان دو ساعت میتوان مشکل ده نفر را حل کرد، نه در هزار مکالمه بیپایان و پر از «الو الو» و همدردی مصنوعی.
مردم از درد حرف میزنند، دولت از درک حرف میزند. این تلفنها نه گوش شنوا دارند، نه دست عمل.
کافی است یکبار به تماسهای مردم گوش کنید تا بفهمید این سامانه از «پاسخگویی» فقط ظاهرش را دارد.
اگر قرار است سامانهای باشد، سامانه اقدام بسازید، نه سامانه حرف. چون مردم دیگر با شمارهگیری امید نمیخواهند، با عمل زنده میمانند.
Thursday, 7 May , 2026