ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ ایلام شب‌ها دیگر آرام نیست. بلوار پژوهش و محورهای اصلی شهر به محل جولان خودروهای تغییر شکل‌یافته و موتورسیکلت‌های بی‌گواهینامه تبدیل شده‌اند. مسابقه، صدای اگزوزهای دستکاری‌شده و بی‌نظمی مطلق در سایه‌ غفلت مسئولان، چهره شهری آرام را به صحنه بی‌قانونی بدل کرده است. یک هشدار صریح برای مدیرانی که همچنان در حال نوشتن آیین‌نامه‌های نشاط اجتماعی‌اند، اما از واقعیت کف خیابان عقب مانده‌اند.

در ایلام، شب‌ها بلوار پژوهش به میدان خطر تبدیل شده است. جوانانی پرانرژی، اغلب بدون گواهینامه، با خودروها و موتورسیکلت‌هایی با اگزوزهای غیراستاندارد، خیابان را به پیست شخصی بدل کرده‌اند. نه پلیسی می‌بینی، نه نظارتی.

تنها صدای خشن اگزوزها که در سکوت شهر می‌پیچد و یادآور ضعف مدیریتی است که از «پایش فرهنگی» فقط تابلو مانده، نه اقدام.

مسئله فقط چند نوجوان نیست؛ ما با یک بی‌توجهی ساختاری روبرو هستیم. در یک ماه گذشته چند حادثه منجر به فوت در همین معابر ثبت شده، اما واکنش‌ها همچنان کلیشه‌ای است؛ جلسه پشت جلسه، هشدارهای تکراری و وعده‌هایی که هرگز به اجرا نمی‌رسند. وقتی شهر جایی برای تخلیه انرژی جوانان ندارد، نتیجه آن‌همین است: تخلیه غیرقانونی انرژی در خیابان، با صدای مرگبار اگزوز و لاستیک.

هیچ‌کس منکر نیاز جوان به هیجان نیست؛ اما هیجان بدون آموزش، بدون فضا، بدون مدیریت، به خطر بدل می‌شود. آنچه این روزها می‌شنویم، زنگ خطر «بی‌عملی» است؛ بی‌عملی نهادهایی که باید در کنار قاطعیت پلیسی، مسیرهای ایمن برای تخلیه هیجان فراهم کنند.

جوانان ایلامی پیست می‌خواهند، نه جاده مرگ. آموزش می‌خواهند، نه برخورد سطحی. نظارت می‌خواهند، نه گیر دادن بی‌منطق. اما هنوز این خواسته‌ها در میزهای اداری خاک می‌خورند.

مسئولان استان باید بپذیرند که ایلام در مسیر یک بحران خاموش قرار گرفته است؛ بحرانی که با چند برخورد پلیسی رفع نمی‌شود، بلکه نیازمند برنامه‌ریزی جدی برای نشاط، آموزش و کنترل هوشمند رفتارهای مخاطره‌آمیز است. این شهر نیاز به میدان تخلیه هیجان دارد، نه میدان مسابقه مرگ.