ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ بازهم تصادف، بازهم مرگ، و باز هم همان جاده مرگبار دهلران–اندیمشک. امروز سه نفر دیگر در این محور کم‌عرض و خطرناک جان خود را از دست دادند؛ جاده‌ای که سال‌هاست مسئولان، از استاندار تا مدیران راه و نمایندگان مجلس، وعده چهاربانده شدن آن را تکرار می‌کنند، اما در عمل جز خون و خاک و سکوت چیزی دیده نمی‌شود.

کل مسیر مهران–دهلران–اندیمشک که باید محور توسعه باشد، به نماد بی‌توجهی مزمن و بی‌عملی مدیریتی تبدیل شده است. هر سال خبر تصادف‌های مرگبار در این جاده تکرار می‌شود، و هر بار هم با چند مصاحبه و چند عکس بازدید از مسیر، ماجرا به فراموشی سپرده می‌شود.

مسئولان در گزارش‌های رسمی، از «مطالعات فنی»، «تکمیل مراحل مناقصه» و «تخصیص اعتبارات» سخن می‌گویند؛ اما مردم نتیجه‌ای جز تابوت‌های تازه نمی‌بینند.

محور پرخطر مهران- دهلران–اندیمشک نه شانه دارد، نه روشنایی و نه ایمنی لازم برای حجم سنگین تردد خودروهای سنگین.

چرا باید توسعه مسیرهای حیاتی جنوب استان در اولویت آخر پروژه‌های عمرانی باشد؟ چرا وعده‌های تکراری بدون تعهد اجرایی رسانه‌ای می‌شوند؟ امروز سه خانواده دیگر عزادارند، و جامعه جنوب ایلام دوباره با این سؤال تلخ روبه‌روست: تا کی باید جان بدهیم تا یک جاده امن بسازید؟

زمان شعار گذشته است. مردم دهلران عمل می‌خواهند، نه وعده‌های ده‌ساله، نه جلسات تکراری. اگر این محور در هر استان دیگری بود، سال‌ها پیش چهاربانده شده بود. اگر مسئولان واقعاً دغدغه جان مردم دارند، باید فوراً بودجه اضطراری تأمین و عملیات اجرایی را آغاز کنند؛ نه اینکه پس از هر سانحه، تنها تسلیت بگویند و سکوت کنند.

مسئولی که در روز بازگشایی مرز چیلات دنبال شو و قاب دوربین بود، حالا باید پاسخ دهد که وعده‌هایش برای توسعه زیرساخت‌ها کجا مانده؛ نه از آن بوق و کرنا خبری مانده و نه از جاده دهلران–اندیمشک که هنوز اندر خم یک کوچه است. مردم جنوب ایلام، توسعه واقعی می‌خواهند نه صحنه‌آرایی و نمایش.

• نویسنده : فرشته سنجیده