ایلام، استانی که سال‌هاست در حاشیه مانده، امروز دیگر نمی‌تواند بار محرومیت را بر دوش بکشد. مشکلات اقتصادی در این استان نه تنها کمتر نشده، بلکه به‌مراتب سنگین‌تر از بسیاری استان‌های دیگر است. نرخ بیکاری بالا، نبود سرمایه‌گذاری، و کمبود زیرساخت‌های حیاتی، زندگی مردم را به چرخه‌ای از فقر و مهاجرت تبدیل کرده است.

ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ امروز بخشی از فریادهای مردم ایلام هنگامی که پای صحبت‌های آنها می نشینیم ریشه در بسیاری از بی‌عدالتی ها دارد؛ در نبود زیرساخت‌های حیاتی، در محرومیت از امکانات اولیه، و در بی‌توجهی مسئولانی که سال‌هاست عدالت را تنها در شعارها خلاصه کرده‌اند.

ایلام هنوز در حاشیه توسعه مانده است؛ وعده‌های رنگارنگ مسئولان، هر بار با تبلیغات پر زرق و برق مطرح شده، اما در عمل چیزی جز محرومیت بیشتر نصیب مردم نشده است.

مثلا در خیلی از شهرستانها، نبود جاده‌های استاندارد و امکانات درمانی، اشتغال و عدم سرمایه گذاری زندگی روزمره مردم را به چالش کشیده است.

بسیاری از جوانان برای یافتن شغل مجبور به مهاجرت می‌شوند و خانواده‌ها با کمترین امکانات رفاهی روزگار می‌گذرانند. بسیاری از روستاها هنوز از آب آشامیدنی سالم پایدار، اینترنت پایدار و خدمات آموزشی مناسب محروم‌ هستند.

این محرومیت‌ها نه تنها توسعه استان را متوقف کرده، بلکه کرامت مردم را نشانه گرفته است. وقتی وعده‌ها به عمل تبدیل نمی‌شوند، اعتماد عمومی فرسوده می‌شود و امید جای خود را به خشم می‌دهد. به مطالبه های مردمی خصوصا معیشتی نباید بی تفاوت بود بلکه به فرمایش رهبر انقلاب باید مسئولان دوبرابر کار کنند تا نیازهای مردمی پاسخ داده شوند.

امروز مردم ایلام دیگر خواهان وعده‌های تازه نیستند؛ آنها عدالت می‌خواهند، زیرساخت می‌خواهند، و حق طبیعی خود برای داشتن زندگی شرافتمندانه را مطالبه می‌کنند.

ایلام، استانی که سال‌هاست در حاشیه مانده، امروز دیگر نمی‌تواند بار محرومیت را بر دوش بکشد. مشکلات اقتصادی در این استان نه تنها کمتر نشده، بلکه به‌مراتب سنگین‌تر از بسیاری استان‌های دیگر است. نرخ بیکاری بالا، نبود سرمایه‌گذاری، و کمبود زیرساخت‌های حیاتی، زندگی مردم را به چرخه‌ای از فقر و مهاجرت تبدیل کرده است.

چرا پروژه‌های حیاتی مانند آبرسانی، راهسازی و حتی تکمیل یک بیمارستان بیش از ۱۰ سال است در پیچ‌وخم وعده‌ها گرفتار مانده‌اند؟

چرا مردم باید همچنان از حداقل امکانات اولیه محروم باشند، در حالی که این حق طبیعی هر شهروند است؟

این پرسش‌ها تنها سوالات ساده نیستند؛ آن‌ها فریاد یک استان‌ هستند، فریادی که می‌گوید توسعه‌ی متوازن تنها در شعارها معنا ندارد، بلکه باید در عمل دیده شود. وقتی بیمارستانی نیمه‌کاره می‌ماند، وقتی جاده‌ای ناایمن جان مردم را می‌گیرد، وقتی جوانی برای یافتن کار مجبور به ترک خانه و خانواده می‌شود، این‌ها همه نشانه‌های بی‌عدالتی‌ است.

ایلام دیگر نمی‌خواهد در حاشیه بماند. مردم این استان عدالت، زیرساخت و کرامت می‌خواهند؛ نه وعده‌های تکراری و نه پروژه‌های نیمه‌تمام. امروز زمان آن رسیده که مسئولان به جای شعار، با عمل پاسخ دهند.

  • نویسنده : فرشته سنجیده