✍اکبر امیدی- سایت ویرا- در طول تاریخ زندگی بشر و در نقاط مختلف جهان، همواره تداوم حیات با تهدیدات مختلف مواجه بوده است. در کشور ما و در اویل قرن هفتم هجری تهدیدی به نام مغول و در طول چهل سال، جان یک میلیون و دویست هزار انسان را گرفت. از اواخر دوران قاجار و حتی در دوران پهلوی، دهها بار بیماری وبا و قحطی جان هزاران ایرانی را به مخاطره انداخت.

🔹بر اساس نظر مورخان، ۱۴۷ سال پیش بیماری وبا جان حدود یک و نیم میلیون نفر از جمعیت ۹ تا ده میلیونی ایران را گرفت. بیماری طاعون در زمان صفویه چندین بار شیوع پیدا کرد و تلفات زیادی بر جای گذاشت.
🔹 در همین دوران ما و در طول جنگ ۸ ساله، تعداد زیادی از مردم دو کشور ایران و عراق جان باختند. بزرگ ترها به خاطر دارند که حتی یک توقف ۲۰ دقیقه ای در شهر جنگ زده و خالی از سکنه ایلام مساوی با مرگ در اثر بمباران های مداوم میگ های عراقی بود.
🔹 خطری به نام《گوش برها》 رعب و وحشت بی پایانی در بین مردم ایجاد کرده بود. یا همین چند سال اخیر تهدیدی به نام داعش به زندگی صدها هزار انسان بیگناه پایان داد. بماند که سیل و زلزله چه بنیان هایی که از جا نکند و چه مصیبتها که بر جا نگذاشت و امروز که با تهدیدی جدی به نام ویروس کرونا مواجه هستیم.
🔹در تمامی موارد ذکر شده انسان ها برای حفاظت از خود و به اقتضای شرایط و بنا بر امکانات موجود به مقابله با تهدید برخاسته اند. روزگاری شمشیر برکشیده و به جنگ دشمن رفته اند. یا تفنگ در دست گرفته و در مقابل متجاوز ایستاده اند. به دل کوه و جنگل پناه برده و یا به مدد علم و دانش پزشکی در صدد مقابله با اپیدمی پرداخته اند. تقریبا در تمامی موارد مدافعان و خط شکنان مقابله با تهدید مورد تحسین قرار گرفته و آوازه آنها در تاریخ ثبت شده است. خواه آن قهرمان یک سرباز باشد، یک پزشک، یک پرستار و یا یک فرمانده لایق.
تهدیدی که جامعه جهانی امروز ما با آن مواجه است،فارغ از طبیعی یا مصنوعی بودن آن، یک ویروس بیماری زای مهلک است.
🔹هر چند که پرستاران و پزشکان در خط مقدم مقابله با آن هستند ولی واقعیت موجود این است که درمانی برای آن وجود ندارد ولی تنها پیشگیری از ابتلای به آن میسر است. اگر به دست گرفتن سلاح و گذشتن از جان، راه مقابله با تهدیدات گذشته بود، اما امروز ماندن در خانه، رعایت بهداشت و حفظ حریم خود در ارتباط با دیگران، تنها راه مقابله با تهدید است. اگر دیروز ترک خانه و کاشانه و رفتن به خط مقدم جنگ راه مقابله با دشمن بود، امروز در خانه ماندن، قید شب نشینی و دید و بازدید عید زدن، رمز پیروزی در مقابل هیولای وحشتناک کرونا است.
🔹اگر دیروز لازم بود برای حفاظت از جان خود و فرزندان زندگی در زیر چادر و در سرمای برف و کولاک و در دل کوهها را برگزینیم، امروز لازم است برای کمک به کادر پزشکی و مدافعان سلامت قید تفریح و تفرج در زیر چادر را بزنیم. اگر تا دیروز و در سوگ هموطنان لازم بود دستان هم را به گرمی بفشاریم، لازم است امروز برای حفظ سلامتی خود و دیگران، از دست دادن به هم خودداری کنیم. اگر تا دیروز لازم بود بدون لحظه ای درنگ سهمی از نان و آذوقه خود را روانه مناطق سیل زده یا زلزله زده نماییم، امروز لازم است قبل از ورود هرگونه اقلام خوراکی به منزل خود، اندکی درنگ کرده و تمامی اقلام را با دقت و وسواس فراوان ضد عفونی نماییم.
🔹اما سخن آخر اینکه بدانیم تهدید واقعی از آنجا ناشی می‌شود که ظرفیت امکانات و منابع انسانی کادر پزشکی ما در شرایط تحریم محدود است. سعی کنیم با حفظ سلامتی خود و دیگران، باری را از دوش آنها برداریم نه اینکه خود به باری گران بر آنها تحمیل شویم. خدا نکند روزی فرا رسد که مدافعان سلامت از پس خدمات رسانی به انبوه بیماران مبتلا به کرونا بر نیایند.

• منبع خبر : طلیعه زاگرس