موضوع بیکاری و آینده مبهم جوانان همیشه از بحث های داغ در فضای جامعه و بخصوص بین مسئولین بوده است، موضوعی که فقط به سخنرانی و بحث های خسته کننده و تکراری ختم شده و جوانانی که دیگر از سن جوانی در حال عبور هستند اما نه پس اندازی و نه آینده و انگیزه ای برای آنها وجود دارد،
دیدن چهره ی جوانان خسته و بی انگیزه در سطح شهر و بخصوص در مکان‌های تفریحی و پارک‌های سطح شهر، برای همه عادی شده است، جوانانی که یا در پارک‌ها و خیابان‌ها بی هدف می چرخند و یا در فضای گسترده و بی در و پیکر مجازی وقت می گذرانند و در نهایت بعد از خستگی از این همه بیکاری شاید نصف شب بخوابند و تا نزدیکی‌های ظهر روز بعد در رختخواب بمانند و جای تامل آنجاست که در این شرایط سخت وقتی با کوچکترین واکنشی از سوی خانواده مواجه شوند با پرخاش و گاهی نیز با کنایه و لبخندی تلخ عنوان می دارند مگر کاری یا کارخانه ای دارم که بخواهم به آنها رسیدگی کنم!
البته واقعیت هم همین است، چرا که اگر واقعا شاغل بودند و درآمدی داشتند، قطعا وضعیت زندگی شان این نبود!

در اینجا نمی‌خواهیم باز هم حرفهای تکراری را به مسئولین یادآوری کنیم که استان ما ثروت دارد و فرصت و ظرفیت دارد و…. هرچند که اگر به همین حرفهای تکراری عمل میشد شاید حال و روز جوانان استان تا این اندازه وخیم نبود، اما آنچه که باید به آن توجه داشت و واقعیت استان را نشان می دهد و هر از گاهی اخبار تلخ به گوش همگان می رسد، افزایش آسیب های اجتماعی و روانی ناشی از بیکاری و بی انگیزه بودن افراد در جامعه است، جوانی که هنوز درآمد خود را تجربه نکرده است و چشمش به دست والدین خود است، معلوم است که در فشار روحی و روانی قرار می گیرد، وقتی حتی هزینه لباس خود را نمی تواند تامین کند معلوم است که بی انگیزه و افسرده می شود، البته ما انتظار نداریم که برای همه جوانان شغل دولتی فراهم شود که این مورد نه امکان دارد و نه اینکه برای توسعه و پیشرفت پذیرفته شده است، اما آنکه مهم است دیده شدن و بها دادن به استعدادهای مختلف جوانان در زمینه های مختلف است، این همه استعداد در زمینه های مختلف اما همچنان منتظر دیده شدن هستند و با در بسته روبرو می شوند،
مگر میشود یک مدیریت قوی بر این استان حاکم باشد و این استان کم جمعیت در این شرایط بغرنج بیکاری قرار بگیرد؟! مگر میشود استان کوچک ایلام با برنامه ریزی اصولی پیش برود، اما در واقعیت با این همه مشکل دسته و پنجه نرم کند؟!

سال‌های شور و نشاط و سرشار از انگیزه ی جوانان دارد به سرعت سپری می شود و آنچه که می ماند و در واقعیت با آن روبرو هستیم، احساس پوچی و ناامیدی در چهره جوانان است،
همه این جوانان فرزندان این دیارند، همه ی آنها عاشق شهر و استانشان هستند، همه ی آنها دوست دارند که آبادانی این استان را خودشان رقم بزنند، همه دوست دارند به آنها بها داده شود تا از این روزهای سخت عبور کنند،
جوانان این دیار را با اقدام عملی دریابید نه با شعارهای تکراری و خسته کننده!

• منبع خبر : طلیعه زاگرس