شاید در میان این خانواده‌ها که در سطح استان کم نیستند و متاسفانه مورد کم مهری مسئولین قرار میگیرند خانواده سرافراز فیضی شاخص و مصداق بارز این موضوع باشد

خانواده‌ای که از نخستین روز های آغاز جنگ با تمام وجود بصورت دسته جمعی از پیرمرد ۷۰ ساله تا نوجوانان ۱۷ ساله در خدمت جنگ و بسیج قرار گرفته ودرجبهه های استان بویژه جبهه میمک بعنوان پیشقراولان وپیشتازان آن عملیات ابتدا مسئولیت اطلاعات عملیات به همراه جند نفر دیگر بعهده گرفته و سپس در جریان آزاد سازی وفتح میمک بعنوان خط شکن نقش موثری ایفا نموده و تا اواخر سال ۶۱ تعدادی از جوانان این خانواده به همراه تعداد دیگری از جوانان ایل خزل کار اطلاعات عملیات وانجام عملیات‌های چریکی در عمق خاک دشمن در جبهه میمک بعهده داشته که آرشیو روزنامه های آن زمان بخوبی گویای خدمات آنها می‌باشد

در ادامه جنگ تا پایان آن همواره جوانان خانواده فیضی در جبهه حضور داشته اند شاید بیان این خاطره نما یانگرگوشه ای ایثارگری این خانواده باشد

🔷 بنا به گواهی و روایت متواتر رزمندگان عملیات میمک در گرماگرم عملیات آزاد سازی میمک چهره شاخص واثرگذار وقهرمان فتح میمک شهید محمد رحیم فیضی در کنار سایر برادرانش بشهادت می رسد ودر همین حین برادر بزرگش جانباز سرافراز محمد امین فیضی برای جلوگیری از تضعیف روحیه نیروها پیکر مطهر شهید را در کنار خود قرار داده با صدای بلند به سایر برادران واقوامش نهیب می زند که وقت گریه زاری نیست الان وقت جهاد وجنگیدن است باید بجنگیم و نگذاریم حتی یک نفر از افراد عراقی زنده از این سنگرها بیرون رودو تا پایان عملیات و فتح مواضع دشمن اجازه انتقال پیکر شهید به کسی نمی‌دهد و خودش در ادامه این عملیات در هنگام تلاش برای تصرف سنگر عراقی واسیر نمودن دیدبان دشمن در دو متری سنگر آنها بوسیله نارنجک پرتابی از سوی آنها بشدت مجروح وبخش اعظم سلامتیش برای همیشه از دست میدهد

امروز با وجودی که نام خانواده فیضی مزین و مفتخر بنام پنج سرو سرافراز و شهید پر افتخار بنا مها ی شهیدان محمد رحیم _ محمد سعید _ شهید جاویدالاثر محمد شفیع _ محمد رسول_ شهید جاویدالاثر محمد مراد _ و تعداد زیادی جانباز با در صد بالای جانبازی می‌باشند اما کما کان گمنام هستند ودر هیچ مراسمی مورد تکریم قرار نمی گیرندظ

در کجای دنیا این رشادت‌ها را سراغ دارید اگر سراغ دارید آدرس بدهید به جرات می توان گفت اینگونه رشادت ها را هیچ کجای دنیا به خود ندیده و در کجا ی دنیا سراغ دارید که این رشادت ها و ایثارگری ها به دست فراموشی سپرده شود؟

حضراتی که برای اشغال یک پست مدیریتی خود را به در و دیوار می زنید و آن زمان که به آن رسیدید انگار همه این فتح ها را شما کرده اید وحتی حاضر به بیان رشادت این عزیزان نیستید حداقل زحمت خجالت کشیدن را به خود بدهید

اگر مسئولین ما به انقلاب ونظام اعتقادی داشته باشند روزی که حکم مدیریت خود را دریافت می کنند. باید با مراجعه به خانواده فیضی وامثال آنها رخصت آغاز کار را از آنها بگیرند

• نویسنده : عباس خزلی
• منبع خبر : طلیعه زاگرس