در سال‌های اخیر اقبال برای عمل ها زیبایی بویژه در بین خانمها سرعت چشمگیری داشته است، عملهایی که هم هزینه های زیاد را می طلبد و هم برخی از آنها عوارض خاص خودش را دارد،

در تغییرات سبک زندگی و توجه بیش از حد به ظاهر و زیبایی، برخی ها به طرق مختلف دنبال خوش اندام کردن و رسیدگی به ظاهر خود هستند، از رژیم های وحشتناک و غیراصولی غذایی تا عمل‌های بینی و پروتز و بوتاکس و زاویه دار کردن چانه و صورت و کاشت مو و…

هر انسانی دوست دارد زیبا باشد و این ویژگی در ذات ماست، اما هر چیزی اگر به افراط کشیده شود، زنگ خطر برای انسانیت و شخصیت و جامعه خواهد بود،
بعضا دخترانی را مشاهده می کنی که در سنین اول جوانی، خود را درگیر عمل‌های سنگین زیبایی کرده اند، و چهره معصوم و دوست داشتنی شان پشت حجم سنگینی از این زیبایی های تصنعی مخفی مانده است
صورت و ظاهر آراسته را همه دوست دارند و برای حضور در جامعه باید توجهی ویژه به آراستگی خود داشته باشیم، هر چیزی در حد اعتدال و با حفظ کرامت انسانی زیباست نه اینکه هر چند وقت یکبار مثل عوض کردن دکوراسیون منزل بخواهی در صورت خود تغییرات ایجاد کنی!

متاسفانه کشور ما در عمل‌های زیبایی و مصرف لوازم آرایشی در دنیا جزء رتبه های اول است،
عمل‌های زیبایی دلایل مختلفی می تواند داشته باشد، بعضی ها افزایش اعتماد به نفس پس از عمل زیبایی را برای خود دلیل قانع کننده ای می دانند، هر چند این موضوع در بعضی موارد صدق می کند و به اعتماد به نفس فرد کمک می کند، اما واقعیت این است که در بسیاری از موارد بحث اعتماد به نفس مطرح نیست، دیده شدن در جامعه و به نمایش گذاشتن عکس خود در فضای مجازی برای لایک و فالوور، زمینه ی فرهنگی و شخصیتی و بحثهایی همچون چشم و هم چشمی های خنده دار و جا نماندن از قافله زیبارویان عملی هم در این موضوع بی تاثیر نیست

بحث جراحی های زیبایی فقط مختص خانمها نیست، و در سال‌های اخیر جراحی های بینی، گوش، کاشت مو و لیپوساکشن و… در آقایان هم به وفور مشاهده شده است، کافیست سری به مطب های زیبایی و جراحی پلاستیک بزنیم و ببینیم که چه تعداد از آقایان مخصوصا آقایان جوان برای جراحی زیبایی مراجعه کرده اند که این هم در جای خود بحث زیادی می طلبد

اما سوال اصلی اینجاست ما که برای زیبا شدن ظاهر و دیده شدن حاضریم خودمان را به تیغ جراحی بسپاریم و حتی در مواردی هم به نتیجه مطلوب نمی رسیم و درد زیادی را نیز تحمل می کنیم، آیا برای تعالی روح و روان خود و زنده کردن فطرت پاک و خدایی خود حاضریم این سختی ها را تحمل کنیم؟
برای رشد اصل و وجودی خودمان که نفخه ی الهی در آن دمیده شده است، چقدر حاضریم وقت بگذاریم و سختی بکشیم تا خودِ واقعی مان را پیدا کنیم؟!

آیا زیبایی و طراوت روح است که به ما آرامش می دهد یا زیبایی جسم؟ آیا اینهایی که دهها عمل جراحی زیبایی انجام داده اند، الان به همان اندازه که از جسم خود احساس رضایت دارند، در درون خود نیز احساس رضایت از میزان متعالی بودن روح خود نیز دارند؟

آیا اگر همین حساسیتی که به ظاهر داریم در مورد تعالی شخصیتی و درونی خود نیز داشته باشیم، جامعه ای زیباتر نخواهیم داشت؟!
قطعا اگر درونمان زیبا باشد، آنچه از ما به دنیای بیرونمان منتقل می‌شود، جز زیبایی و مهربانی و نوعدوستی چیزی نخواهد بود

• منبع خبر : طلیعه زاگرس