ایلام؛ پایگاه خبری طلیعه زاگرس_ هر کسی که اسم شهید بهشتی را شنیده باشد مظلومیت را هم در کنار او دیده است، این عنوان همینجوری به آیت الله بهشتی داده نشده است، اگر این عنوان به بهشتی داده شده است به خاطر حجم بی سابقه تهمت ها و افتراهای ناروا و استخوان سوزی بوده است که به این شهید بزرگوار داده اند، و از آن سخت تر سکوت این شهید بزرگوار در برابر این حملات ناجوانمردانه بود.

نوجوان و جوان امروز ما شهید بهشتی را ندیده است، روز شهادت او را ندیده است که چه بر امت و امام امت گذشت، آن روز را ندیدند که ملت بزرگ ایران چه عنصر باارزشی را از دست داد، نحوه شهادتش با ۷۲ تن همه ذهن ها را سمت کربلای حسین بن علی(ع) برد که بهشتی چه در گوش خدا نجوا کرد که او را به بهترین نحو ممکن برای خودش برگزید.

اما امروز همین جوان و نوجوانهای ما آیت الله رئیسی را دیدند که در میان تخریب و هجمه های ناجوانمردانه داخلی و خارجی چطور وقتش را به خدمت واقعی به مردم اختصاص داد نه پاسخ به تخریبهای بی سابقه.

رئیسی از همان روزی که در انتخابات حضور یافت و عملاً هنوز وارد عرصه اجرایی کشور نشده بود مورد هجمه های سنگین رقبا قرار گرفت اما سکوت کرد و بداخلاقی نکرد، سکوت کرد و با توجه با اینکه به خاطر مسئولیتهای مهمش در کشور و به گفته خودش سینه اش صندوقچه اسرار بود اما همچون شهید بهشتی لب به سخن باز نکرد و به تخریب کنندگان بی انصاف چیزی نگفت.

آیت الله رئیسی هیچ گاه به تخریب کنندگانش در قالب رسانه نتاخت، هیچ گاه در جواب توهین الفاظ توهین آمیز بکار نبرد، هیچ گاه هیچ تریبونی را برای دفاع از شخص خود اختصاص نداد، بلکه حتی در جریان رقابت‌های انتخاباتی عنوان کرد اگر با توهین به من مشکلات مردم حل می‌شود توهین کنید و این نشان از این دارد که هدف واقعی رئیسی از حضور در مسئولیت ریاست جمهوری تنها خدمت به مردم بود نه جایگاه ریاست جمهوری.

رئیسی آنچنان مظلوم بود که برخی ها انعکاس سفرهایش به مناطق محروم کشور و نشستن پای درد دل آنها را در سطح کاری خود نمی‌دیدند و به همراه برخی افراد دیگر آن را پوپولیستی عنوان می کردند!!

بهشتی در میان تخریب های ناجوانمردانه بدون دفاع از خود با مظلومیت رفت، ابراهیم رئیسی هم به همین شیوه رفت، آنها رفتند اما خداوند طوری رفتنشان را رقم زد که برای کسانی که ذره ای انصاف و حق خواهی در وجودشان باشد همه چیز روشن است.

• نویسنده : فرشته سنجیده