دیروز خبر خودکشی دختر بچه ۱۲ ساله ایلامی حال همه مردم را گرفت.

ماجرا از آن جا آغاز شده که این نوجوان برای سال جدید از پدرش طلب لباس نو می کند و در مقابل پاسخ منفی پدر خانواده به زندگی خود پایان می دهد.

به راستی به کجا رسیده ایم که حالا باید منتظر شنیدن خبر خودکشی نوجوانان استان در برابر فقر خانواده هایشان باشیم.
حسرت هایی ساده که برای نوجوانان ما در حال تبدیل شدن به عقده هایی هستند که گره کورشان با هیچ دندانی باز نمی شود و تبدیل می شود به سرنوشت مختومی که یک چشم پدران و مادران را اشک می کند و یک چشم دیگر را خون.
حالا با این وضع شاکله این خانواده حفظ می شود یا نه؟!
آقایان مسوولی که وظیفه کاهش آسیب های اجتماعی را در استان به عهده دارید در قبال این فاجعه انسانی چه دارید که بگویید؟ این اتفاق به خاطر عدم مدیریت شماها رخ داده است نه کس دیگری.
آیا عذاب وجدانتان اجازه خواب راحت به شما می دهد؟