وقتی صحبت از کشورداری در اسلام می شود امیرمومنان علی علیه السلام به عنوان حاکم شرع و خلیفه امت اسلامی خود را موظف به گرسنگی کشیدن می کند تا از حال گرسنگانی که بر آنها حکم می راند با خبر باشد.

اما بدا به حال کسانی که اینها را می دانند اما ذره ای در مقابل مردم احساس مسوولیت نمی کنند که هیچ بلکه شب را با شکم سیر سر به بالین می گذارند.

امروز شنیدم مردی به یکی از خیرین استان پیغام داده که اگر فردی نیازمند دریافت کلیه برای پیوند است وی حاضر است تا کلیه اش را بفروشد. با این اوصاف می توان گفت مردهای این دیار کارشان به جایی رسیده که با فروش اعضای بدنشان مجبور به سیر کردن بچه هایشان هستند. واقعا مسوولانی که وظیفه حمایت از رعیت زیر دست خود را دارند شرم نمی کنند؟

تا کی جان و مال و غرور مردم باید فدای ندانم کاری مسوولانی شود که شایسته تصاحب آن کرسی قدرت نیستند؟
مردم تا جایی که می توانند هوای هم را دارند اما شما برای آنها چه کرده اید. یک میلیون وام می دهید و بعد از یارانه شان کم می کنید؟ خب اگر اسم این کشورداری باشد دیگر حرفی برای گفتن نمی ماند پس به خودتان بیایید قبل از آن که دیر شود.

• منبع خبر : طلیعه زاگرس