ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ دیشب در جلسه شورای امنیت سازمان ملل پیش نویس قطعنامه روسیه برای تمدید شش ماهه مکانیسم ماشه شکست خورد و مکانیسم ماشه گنجانده شده در برجام، توسط سه کشور اروپایی و آمریکا فعال شد و تحریم‌ها های سازمان ملل علیه ایران بکار گرفته شد.

اما آیا با این تحریم‌ها ایران به بن بست اقتصادی می رسد و به قول معروف دست و پایمان بسته میشود؟

واقعیت این است که تمام سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی تحریم ها علیه ما به کار گرفته شد و در یک دهه اخیر آمریکا هر آنچه که می توانست را تحریم کرد و عملاً تحریم جدیدی نمانده که اروپایی ها با آن برای ما خط و نشان بکشند و تاثیر زیادی روی کشور بگذارد.

تحریم در هر صورت چیز خوبی نیست و تاثیر کم و زیاد خود را خواهد گذاشت اما ما در این همه سال با این شرایط کشور را اداره و همیشه در تصمیمات کلان تحریم‌ها را در نظر داشته ایم، ما در تحریم به پیشرفت‌های زیادی دست پیدا کرده ایم که با توجه به اینکه در تحلیل‌های مختلف آنها را یادآوری کردیم دیگر در اینجا از تکرار مکررات عبور می‌کنیم.

اما این نکته را باز هم می گوییم که در هیچ حوزه ای چون نظامی مورد تحریم سفت و سخت قرار نگرفتیم، نتیجه اش چه شد؟ شد موشک‌هایی که جهان را شگفت زده کرد، شد پهبادهای شاهد که اروپا و آمریکا را انگشت به دهان قرار داد که ایران چطور به این فناوری ها دست پیدا کرده است؟

در پیشرفت نظامی، سرداران عزیز و جانفدای ایران ایستادند و حتی خائنینی که برجام را امضا و علیه موشکهای کشور خود گارد می گرفتند و بودجه نظامی را کاهش دادند، هم نتوانست اراده آنها را ضعیف کند، ایستادند و با وجود مشکلات زیاد ایران را به روزی رساندند که در برابر اسرائیل که قدرت‌های نظامی جهان پشت او بودند ایستادگی کرد و دشمن را وادار به درخواست آتش بس کرد.

اروپا و آمریکا برجام را نابود گردند و هیچ راه بازگشتی برای احیای آن نیست، دولتمردان چهاردهم باید تمام توان و تمرکز خود را بگذارند که در این شرایط دیگر منتظر تصمیمات خارج برای کشور نباشد، این چند روز و شاید چند هفته جو روانی مکانیسم ماشه هم می خوابد و دولت باید تمرکز خود را بر روی حل مشکلات و مهمترین آن خارج کردن نرخ ارز از دست دلالان است که بانک مرکزی باید با این مهم توجه ویژه کند.

هیچ کس طرفدار تحریم نیست و همچنان تلاش‌های عزتمندانه دیپلماتیک برای حل آن باید ادامه یابد اما بارها ثابت شده است که قانون دنیا نه بر اساس عدالت و گفتگو که مثل جنگل است و هر کس می خواهد قد علم کند باید قدرتمند شود، ما هم اگر می خواهیم همچنان روی پای خود بایستیم باید نمی‌شود و نمی توانیم و نیست را بریزیم بیرون، چرا که هنر مسئولین این است که در شرایط سخت کشور و ملتش را نجات دهد، باید تا می توانیم قوی شویم و دشمن را با قوی شدن وادار به خواست و اراده خود کنیم.

در جهانی که اسرائیل با اینهمه کشتار وحشتناک و تجاوز به کشورهای مختلف همچنان با سکوت شورای امنیت روبرو می‌شود و ایرانی که تمام تعهداتش را مو به مو انجام داده است مورد تحریم قرار می دهند، آیا امیدی به این سازمان ملل و این جهان هست؟ آیا در این جهان گفتگو و دیپلماسی حرف اول را می زند یا زورگویی و قدرت؟

ما باید به کدام سمت برویم، گفتگو یا قوی شدن؟

• نویسنده : فرشته سنجیده