ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ امروز روز گرامیداشت خواجه شمسُ‌الدّینْ محمّد مشهور به لِسانُ‌الْغِیْب و متخلص به حافظ، شاعر فارسی‌گوی ایرانی بود.

شاعر بزرگ و نامی ایران زمین که اشعار عرفانی و الهیش آنچنان جذاب و دلنشین است که به خوبی حس می‌شود که از اعماق وجود سروده شده است.

درست است که اکثر ما حافظ را به عنوان یک شاعر بزرگ می شناسیم اما آیا حافظ شناس هم هستیم، چه تعداد از ما حتی چند بیت از اشعار حافظ را حفظ هستیم؟

آیا از غزل‌های زیبای عارفانه و عاشقانه الهی او چیزی می دانیم؟ آیا از استفاده هنرمندانه حافظ از آیات قرآن در اشعارش چیزی می دانیم؟

در سال‌های اخیر که عده ای مدعی وطن پرستی با خط دهی دشمنان در تلاش برای دو قطبی کردن جامعه ایران به عنوان ملی و مذهبی هستند به حافظ شیرازی هم رحم نکرده و در تلاش برای تحریف چهره این شاعر بزرگ و اشعار بی نظیر او هستند.

این جماعت در نوروز بر سر مزار بزرگانی چون حافظ و فردوسی حاضر می‌شوند و می گویند ما آریایی هستیم عرب نمی پرستیم، در صورتی که بعید است کسی حافظ خوان باشد اما نداند بسیاری از اشعار این شاعر بزرگ به یقین از آیات مختلف قرآن اقتباس شده است و حتی در مواردی به طور مستقیم آنها را در دل اشعارش آورده است که این نشان از نگاه نافذ خواجه شیراز به قرآن و بکار بردن نهایت زیبایی این آیات در اشعار این شاعر نامدار است.

مگر می شود این همه زیبایی تلفیق هنر و کلام وحی را نادیده گرفت؟ البته اکثریت این جماعت از سر غفلت و ناآگاهی و به دنباله روی محض از دشمنان فرهنگ و هنر این ملت این سخنان ناشایست را عنوان می کند وگرنه حافظ خوان ها می دانند که چه زیبایی معنوی در اشعار حافظ جای گرفته است.

حافظ شیرازی به عنوان کسی که غزل‌های زیبایش نشان عرفان و آیات الهی را بارها در دل خود آورده اند نشانی از درهم تنیدگی هنر زیبای ایرانیان با اسلام و قرآن و اصالت جدا نشدنی ایرانی- اسلامی است که بعید است کسی به اندازه حافظ این درهم تنیدگی را به تصویر کشیده باشد که در ادامه چند بیت از ابیاتی که به آیات قرآن و ارادت حافظ به امیرالمومنین علی علیه السلام اشاره دارد آورده شده است:

حافظا در کنج فقر و خلوت شبهای تار

تا بُوَد وِردَت دعا و درس قرآن غم مخور

عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ

قرآن ز بر بخوانی در چهارده روایت

صبح‌ خیزی و سلامت طلبی چون حافظ

هرچه کردم همه از دولتِ قرآن کردم

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح

هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

یوسف گمگشده باز آید به کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

یا رب این آتش که در جان منست

سرد کن آن سان که کردی بر خلیل

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید

دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می‌کرد

حافظ اگر قدم زنی در ره خاندان بصدق

بدرقۀ رهت شود همّت شحنۀ نجف

مَردی ز کَنندهٔ دَرِ خیبر پرس

اسرار کرَم ز خواجهٔ قنبر پرس

گر طالب فیض حقّ به صدقی حافظ

سرچشمهٔ آن ز ساقی کوثر پرس

• نویسنده : فرشته سنجیده