ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ امروز به دعوت دوستم جناب آقای دکتر حسینی ریاست محترم سازمان بهزیستی کشور در سالن جلسات استانداری ایلام شرکت کردم.

جلسه ای که بیشتر شبیه به یک کارگاه آموزشی بود تا جلسه ای با پیش نویس قبلی و خروجی مصوبات کارشناسی شده در فرایند رای گیری اعضا. البته آنطورکه دکتر حسینی می گفت می خواهد با این جلسات گسل شناختی مربوط به سالمندان را ترمیم بخشد و برای بیان مفهوم مورد نظر خود از اعداد مدد جست هرچند در ورود به مسائل و طرح و حل مسئله بین هم رشته های ایشان در توصیف پدیده ها در بکارگیری اعداد و آمار اختلاف نظر جدی وجود دارد.

نحله های فکری جامعه شناسی آلمانی و آمریکایی در این زمینه با هم تفاوت های زیادی دارند که در این مجال نه قصد ورود به آن را دارم و نه دعوای قدیمی روان شناسی و جامعه شناسی در خصوص بررسی مسایل انسانی.

البته اگر گفته شود که آقای دکتر حسینی در حوزه سالمندان باید مباحث مربوط به مهارت های زندگی و تحلیل انفرادی افراد و سبک زندگی را مد نظر داشت شاید بی حوصله و بیقرار تر از آن شود که از یار قدیمی می توان انتظار داشت که گویی خط قرمز جامعه شناسان چون ایشان ورود به حوزه تحلیل فردی و علوم روانشناسی و تحلیل رفتاری است که رفیق خود را به متوجه نشدن مسأله حواله دهند.

کاری به علوم جدید هم ندارم که عمر را قاچ قاچ کرده و هرکدام به بخشی از آن پرداخته اند و کلیت را از آن ستانده اند. اما سخن من با سخن سرایان در جلسه اعم از رییس سازمان بهزیستی کشور و استاندار محترم و نمایندگان مجلس شورای اسلامی آنست چرا بجای واژه سالمند که سنخیتی با فرهنگ ما ندارد از واژه «پیر» استفاده نمی کنند که برگ برگ معارف دینی و فرهنگی این سرزمین آکنده از آنست.

وقتی حافظ از پیران با عناوین گوناگون نام می برد، مولانا پیر می چوید پیر می جوید پیر پیر. چه اصراری هست برای این قطعه درخشان از عمر از واژه نامأنوس سالمند استفاده کنیم. اتفاقا گسل شناختی واقعی این جاست.

گسل واقعی نادیده گرفتن فرهنگ اصیلی است که عمر را قطعه قطعه نمی کند بلکه دعایش برای جوانان آنست که الهی پیر بشی.

گسل واقعی دنیای سالمندی را باید در نظام بیمه ای و بازنشستگان جستجو کرد که در هنگامه ای که احتیاج به دندان و عینک دارند آن خدمات را از جامعه هدف حذف می کنند.

گسل واقعی آنجاست که مزایای مناطق جنگی را در نسل حاضر در جنگ دریغ می کنند!

به باور من اگر در این جلسات که دنبال پر کردن و ترمیم گسل های شناختی هستند دگر باره برگردیم به فرهنگ ایرانی اسلامی خودمان. فرهنگی که هم خانواده در تراز حدیث کساء را دارد که در آن پدر و پدر بزرگ و مادر و فرزندان زیر یک چتر و عبا جمع می شوند (فرهنگ اسلامی) و هم سام و زال و رستم را دارد که شعف سام را در تولد تهمتن باید به نظاره نشست (فرهنگ ایرانی).

بیایید برگردیم به خودمان با همه داشته هایمان.

در حالیکه ساعت ها شنونده بودم با دنیایی آرزوها پی پیران و بقول دوستان عزیز سالمندان سالن جلسات استانداری ایلام را به مقصد خانه ترک می کنم و نمی دانم این بروکراسی ها گره از کار کسانی می گشایند که خود تجربه زیسته ای در دنیای واقعی آنها ندارند انشا الله روزی پیر شوند و یادی کنند از کلمات، کلماتی که بار معنایی دارند و دنیای پیری بیش از هر چیز دیگری محتاج شنیده شدن است و تجاربی که به قیمت یک عمر بدست آمده است.

✍️ محمد رستمی