باز هم بوی محرم حسین به مشام می رسد.
باز هم صدای کاروان حسین در گوش تاریخ پیچیده است.
باز هم حسین بانگ هل من ناصر ینصرنی را برای همه ی آزادگان جهان سر داده است.
یا اباعبدالله! تو با دلهای ما چه کرده ای که هر سال اشتیاقمان برای آمدن محرمت، ما را بیقرارتر از قبل می کند.
حسین جانم! ما بزرگ شده ی خوان کرم تو هستیم…
حسین جانم! ما از بچگی با پیراهن های مشکی بر تن، زیر سایه ی بیرق علمدارت قد کشیدیم…
هیئت های با صفایت، خانه ی ما بود و الفبای ادب و بزرگ منشی را از همانجا آموختیم…
هیچ چیز به اندازه ی چای ساده ی هیئتت، برایمان زیبا و خواستنی نبود…

اما امسال…
امسال روزگار ورقی متفاوت از گذشته، برایمان رقم زده است.گویا باید ظاهر دلبستگی یمان را به تو متفاوت تر از قبل کنیم…
شاید هم این اجبار، یک امتحان باشد برای جنس دلدادگی ما به حسین (ع)

حسین جان فقط خودت از دلهای بیقراران عاشقت باخبری…
خودت میدانی که دلدادگان و بزرگ شدگان مکتبت را راهی جز محرم و عاشورا نیست…
اما چاره ای نیست… هر چند امسالمان متفاوت از همه ی محرم های عمرمان است،
اما ما امسال هم پای محرمت هستیم…
پای منبر و روضه ات هستیم، اما متفاوت تر از قبل، چون جبر زمان چاره ای جز این برایمان نگذاشته است.

و فراتر از همه ی اینها، امسال دلهای همه ی ما حسینیه اماممان خواهد بود.امسال غم شهادت تو و یاران باوفایت را در تنهایی و اندک بودنمان هم چون یاران اندکت در کربلا، رساتر از همیشه فریاد خواهیم زد.

امسال همه خانه های ما حسینیه خواهد بود، چرا که ما هرچه داریم از مجالس عزای فرزند زهرا داریم…

و دنیا بداند که ما عاشورایی بوده ایم و عاشورایی خواهیم ماند و به قول سردار شهیدمان، حاج قاسم عزیز: ما ملت امام حسینیم.
‌

• منبع خبر : طلیعه زاگرس