یک آن همه چیز در مقابل چشمانش به انتهای کوچه ای رسیده که بن بست است و جایی برای گریز از آن چیزی که مثل یک حیوان درنده مدتهاست در تعقیب اوست باقی نگذاشته.

خلاصی از خود تنها راهکاری است که گاه یک زخم خورده از حوادث دوران به آن می اندیشد که آیا این همه اتفاق در حق وی روا بوده یا نه؟! و اینکه آیا اصلا او لیاقت زیستن و بودن را دارد؟!
خودکشی می کند و به خیال خود رها می شود اما از پی خود ویرانه ای بر جا می گذارد که تا مدتهای مدید غیر قابل جبران است، غیر قابل جبران برای خودش که دیگر نیست تا بتواند کاری بکند، برای خانواده اش که باید یک عمر سنگینی حرف ها و نگاه های دیگران را به دوش بکشند و آشنایانی که با او خاطره ها داشتند ولی حالا نصیبشان از این آشنایی اندوه و حسرت شده است.

ایلام با این ماجرا بیش از سایر استان های کشور درگیر است، معضل اجتماعی خودکشی که واقعا دردی شده بر ده ها درد بی درمان این خطه از کشورمان.
مسئولان خیلی می کوشند تا آمارهای خودکشی در ایلام را پنهان کنند اما با ندادن اطلاعات به رسانه ها و مردم آیا تعداد خودکشی کنندگان پایین می آید؟!

ماه یا تقریبا هفته ای چندین شهروند استان ایلام با خودکشی به حیات خود پایان می دهند و داغ تازه ای بر دل مردم دیار خود می گذارند.
باید گفت این خودکشی ها نتیجه نبود اطلاع رسانی توسط رسانه ها نیست بلکه نتیجه فقر و بدبختی ای است که با روی کار آمدن دولتی به نام دولت تدبیر و امید عمق بیشتری یافته است.
خودکشی هایی که رخ می دهند و اطلاع رسانی نمی شوند تا حفظ آبرو شود بیشتر در خانواده های فقیر رخ می دهد و افراد مرفه درصد کمی را به خود اختصاص داده اند، یعنی به قول امام جمعه ایلام دردها و فشارهای فرو خورده ای که در نهایت با انفجارشان فرد را به کام مرگ فرو می کشد.
مسئولان باید بدانند شعار و تبلیغات برای خودکشی نسخه درمانی نیست و با بخشنامه و آیین نامه کنترل نمی شود، ودلایل واهی شماها در سوال از علل و ریشه های این امر اصلا ربطی به دوران جنگ و افسردگی های آن ایام ندارد، ریشه در همین عصر امروزی ماست.
مسئولان باید بدانند مردم ما از سر دلخوشی خودشان را نمی کشند بلکه از سر شرمندگی و خفت دیدن نزد خانواده چنین می کنند.پدری که فرزندش بازمانده از تحصیل است و اگر امسال هم نتواند خرج مدرسه اش را جور کند باید در بی سوادی فرزندش شریک باشد چگونه می تواند این خفت را به دوش بکشد.
جای خالی دست های مهربان و خیر در برداشتن باری از دوش این مردم به شدت احساس می شود. کی به قول خودتان ظرفیت سازمان های مردم نهاد به کارگیری می شود تا این مشکلات حل شود؟ کی می شود امیدوار بود که موسسات خیریه بومی بتوانند باری از دوش خانواده های آسیب پذیر بردارند؟ آنها را توانمندسازی کنند و برای مشکلاتشان مشاوره ای مناسب ارایه کنند؟! کی شاهد شنیده شدن حرف یک جوان ناامید از زمین و زمان توسط یک نفر اهل دل خواهیم بود تا دستی نوازشگر بر سر او بکشد کلمه توکل را به او بیاموزد؟ اینکه تا خودت نخواهی چیزی عوض نمی شودف راه را از چاه برایش بیاموزد و مسیر را برایش هموار کند.
بزرگان دینی ما خوب گفته اند که ” لا معاش له لا معاد له” هر کس که دنیا ندارد آخرت هم ندارد.
مسئولانی که مدعی محرومیت زدایی در ایلام هستند و تاکنون کاری از پیش نبرده اند اعم دولتی و مجلسی باید بدانند بخشی از گناه هر خودکشی به گردن آنهاست و روز قیامت در محضر الهی پاسخگو هستندف پس تا برایتان دیر نشده کاری بکنید./ طلیعه زاگرس

• نویسنده : فرشته سنجیده
• منبع خبر : طلیعه زاگرس