ایلام؛ پایگاه خبری طلیعه زاگرس_ در هفته دفاع مقدس بیشتر از هر زمانی از حماسه آفرینی رزمندگان اسلام و تکریم شهدا و جانبازان و آزادگان و خانواده های آنها سخن گفته می‌شود.

در این میان شاید گفتن از جانبازان بویژه جانبازان اعصاب و روان راحت و حتی برای خیلی ها قابل درک نباشد.

جانبازانی که بعد از مجروحیتشان از ناحیه مغز و اعصاب زندگی خود و خانواده شان به شدت تحت تاثیر قرار گرفت و شروع سختی های زیادی برای آنها بود.

جانبازانی که هر وقت پای درددل خانواده شان می نشینی اول از همه برایت اشک می ریزند و بعد شروع به صحبت می کنند.

کسانی که به معنای واقعی حسرت یک روز آرامش در دلشان مانده است، هر جا که می روند و هر کس که منزلشان می آیند ترس این را دارند نکند حملات عصبی شروع شود و مشکلی پیش بیاید.

آنها در هر ساعت از شبانه روز ممکن است با سر و صدای بلند بیدار شوند، با حرکات غیرطبیعی و غیرارادی او روبرو شوند، حرکاتی که حتی ممکن است شخص جانباز و یا اطرافیان را تهدید کند.

و در این میان هم خودشان اذیت می‌شوند و هم همسر و فرزندان شان.

دیروز عصر در دیداری که به همراه نماینده ولی فقیه در استان و امام جمعه ایلام و مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران از منزل تنی چند از جانبازان دفاع مقدس داشتیم، در بین آنها جانباز اعصاب و روان هم بود که از نزدیک فرصتی فراهم شد و پای صحبت همسر جانباز اعصاب و روان قرار گرفتم، صحبتی که هر دل با وجدانی را به درد و غصه می آورد.

شاید نتوان تمامی سخنانی را که گفته در اینجا آورد اما خانواده ای که یک جانباز اعصاب و روان دارند روزانه با وجود مصرف بالای قرص های آرام بخش اما همچنان دچار حملات متعدد و شدید عصبی می شوند و تا سر حد آسیب رساندن به خود و دیگران نیز پیش می روند.

خانواده هایی که جانباز اعصاب و روان دارند بی‌صدا دارند دردهایشان را تحمل می کنند و حتی در بین فامیل و یا اجتماع نیز کمتر حاضر می‌شوند، گاهی بی دلیل داد می زنند، گاهی بی دلیل وسیله ای پرت می کنند گاهی بی دلیل جر و بحث می کنند و…

اما این عزیزان روزی نیز مثل همه ما زندگی عادی داشتند و براساس احساس وظیفه و دفاع از کشور در بهترین سال‌های زندگی شان راهی جبهه شدند و به درجه جانبازی نائل آمدند.

قطعاً لحظه لحظه صبر و استقامت این جانبازان سرافراز و خانواده های عزیزشان اجری عظیم در پیشگاه خداوند خواهد داشت.

تمام لحظاتی در شب که همه خوابند اما با یک حمله عصبی آرامش از شخص جانباز و خانواده اش گرفته می‌شود شاید برای کسی قابل تحمل نباشد اما آنها سالهاست که با این درد زندگی کرده اند.

در برابر این همه صبر و از خودگذشتگی چیزی نمی توان گفت، فقط فراموش نکنیم که امروز صدها خانواده در این کشور و در این استان هستند که جانبازی دارند که دچار عارضه عصبی و روانی شده و این همه سختی به روال عادی زندگی آنها تبدیل شده است، فراموش نکنیم که این عزیزان برای آرامش و امنیت ما رفتند و این چنین زندگی و آرامش خود و خانواده شان را فدای سرافرازی و آرامش ملت ایران کردند.

فراموش نکنیم اگر جانباز اعصاب و روانی را می بینیم که دارد با خود حرف می زند یا بی دلیل می خندد بهای دفاع از کشور را داده است، بهای دفاع از ناموس و عزت این کشور را داده است، بهای دفاع از آبرو و عزت ایران را داده است.

و این ماییم که امروز مسئولیم تا نوجوانان و جوانان امروز را آگاه کنیم که برای امروزمان چه بهای سنگینی داده ایم، باید نسل‌های امروز و فردا را آگاه کنیم که روزگاری در این مملکت همسن و سال‌های آنها پشت پا به تمام دلبستگی ها ی مادی و دنیوی زدند تا در پیشگاه خداوند روسفید شوند.

همه شهدا و جانبازان و آزادگان و خانواده هایشان دین بزرگی بر گردن همه ما دارند، اما جانبازان اعصاب و روان بسیار شرایط سخت و ویژه ای دارند که کمترین وظیفه مسئولین است که به این عزیزان و خانواده های صبورشان نگاه ویژه ای داشته باشند و در حل مشکلات آنها اهتمام بیشتر و فوری تری به خرج دهند.

• نویسنده : فرشته سنجیده