به گزارش طلیعه زاگرس از ایلام؛ قبل از شروع مطلب لازم است که اشاره شود بهبود شرایط تورم و سختی معیشت خواست اصلی و مهم مردم از دولتمردان است و دولت ملزم به انجام فوری در این زمینه است، اما این عامل نباید باعث شود که مدیران و مسئولین ارشد دولت از گفتن و انعکاس اقدامات مهم و تاثیر گذار دولت برای پیشرفت و آبادانی کشور و مردم در زمینه های مختلف طفره روند و این اقدامات مهم را نادیده بگیرند و از کنار آنها به راحتی عبور کنند.

کمتر از دو سال از جلوس دولت رئیسی بر کرسی ریاست جمهوری می گذرد و علی رغم کم و کاستی و مشکلات گسترده ای که در زمان تحویل دولت وجود داشت و بر کسی پوشیده نیست؛ اما رئیسی مظلومانه و بدون هیاهو و جنگ روانی و رسانه ای شبانه روز در تلاش و تکاپو برای به سرانجام رساندن وعده های خود است؛ اما با این وجود به وضوح میتوان مشاهده کرد که در برخی وزراتخانه ها وزرای قَدَر و کار بلد و‌ متخصص در کابینه نیستند که میتوان این مشکل را هم از سهم خواهی برخی ها برای جلوس در این دولت دانست که به تازگی جناب رییس جمهور در صدد تغییر و تحولاتی در دولت برآمده است که میتواند امیدوار به تخصص گرایی به جای سهم خواهی در دولت بود.

هدف از این نوشته تحلیلی بر سکوت غمبار مدیران دولت است که نه تنها حمایتی کلامی یا نوشتاری از دولت نمی کنند که حتی درصدد شفاف سازی عملکرد خود هم نیستند.

سکوت آنها در حمایت از دولت و فریاد آنها در سهم خواهی از پست های مدیریتی دو مقوله متضاد است که در قوطی هیچ‌ عطاری نمی‌گنجد چرا که فردی که برمسندی در یک دولت تکیه میزند و برخوان نعمت آن چه قدرت اجتماعی و چه مالی و… جولان میدهد باید نه تنها عملکرد خود را شفاف نماید بلکه خود را موظف به حمایت تمام قد و البته به حق از از آن دولت و اقدامات انجام گرفته اش بداند نه اینکه این مدیران تا نیمه های شب در فضای مجازی و گروههای مجازی حضور تمام قد داشته باشد و انتقادات چه به حق و چه ناحق را ببیند اما دهان ببندند و عبور کنند.

نمی توان انکار کرد که جاهایی نقد بر دولت وارد هست اما سکوت دولتمردان در مقابل هر نوع نقد غیرمنصفانه و عدم حمایت آنان از دولت و عملکرد خود که از بدنه دولت محسوب میشود بشدت دردناک و نشان از مظلومیت دولت سیزدهم دارد و بر این مظلومیت باید گریست که هم از افراد خارج دولت می خورد و هم از خود دولتیان!

به هر حال باید گفت سکوت دولتمردان دولت آقای رئیسی در این شرایط خیانت اشکار به دولت محسوب می شود و حقوق مدیریتی که دریافت میکنند نوعی دزدی است چرا که دزدی تنها زدن جیب فرد و اختلاس نیست بلکه عدم دفاع از دولتی که از سفره آن ارتزاق می‌کنند و گاهاً شایستگی حضور در آن را هم ندارند، این یک دزدی مسلم است وقتی از تفکر و اقدامات انجام گرفته و به حقِ دولتی که بر مسند مدیریتی آن تکیه زدید حمایت نمی کنند.

دولت باید از مدیرانی متخصص و در عین حال جسور و مسئولیت پذیر بیشتر استفاده نماید و دولت خود را یکطرفه هزینه این افرادی نکند که در مقابل هیچ خروجی و اقدام مثبتی نداشته باشند و تنها وجهه دولت را نیز خراب کنند

مشکلات معیشتی و اقتصادی مشکل اول و اصلی کشور است و مردم و مسئولین این مهم را لمس کرده اند و ضمن توقع به حق برای حل این مشکلات اما باید سریعا در بکارگیری برخی ها مدیران تجدید نظرشود که نه تنها اقدام مثبتی ندارند که با سکوت و عدم شفاف سازی و دفاع از اقدامات مهم دولت، فقط در جهت خدشه دار کردن دولت و دیده نشدن اقدامات او هستند.

• نویسنده : فرشته سنجیده