ایلام؛ پایگاه خبری طلیعه زاگرس_ خبر کوتاه بود اما به شدت تلخ، هفته گذشته مردی همسر خود را در دهلران به قتل رساند و امروز نیز مردی دیگر در ایوان همسر خود را به قتل رساند و تسلیم پلیس شد.

هرکس برای تحلیل این قضایای تلخ چیزی میگوید، نفر بعدی چیزی دیگر بر آن افزوده و تحویل نفر بعدی می دهد و… البته مهم نیست که چه می گویند مهم این است که بدانیم به کجا رسیده ایم که زن و شوهر تحمل همدیگر را ندارند، به کجا رسیده ایم که در لحظه ای یک مرد چشم بر زندگی خود، شریک زندگی و فرزند یا فرزندانش می بندد و همسرش را به قتل می رساند؟

به کجا رسیده ایم که ذره ای صبر و تحمل برایمان به یک آرزوی دست نیافتنی تبدیل شده است، چرا نمی توانیم گفتگو کنیم، چرا نمی توانیم مشکلاتمان را با آرامش و صحبت کردن به سمت حل شدن ببریم؟

چرا اولویت را به داد و بیداد و عصبانیت می دهیم؟‌

هر اتفاقی هم که در زندگی هر کدام از ما رخ دهد باید یاد بگیریم که بهترین راه حل برایش گفتگو است، هیچ مسئله ای با خشونت و عصبانیت و دست به چاقو و اسلحه بردن حل نمی‌شود بلکه شرایط بسیار بدتری را به دنبال خواهد داشت.

در این قضایا تنها زنان قربانی نشدند، بلکه بچه هایشان قربانی بزرگتری هستند که سالهای سال باید با این خاطره وحشتناک زندگی کنند و بار روانی بسیار شدیدی را متحمل شوند، شخصی در جایگاه همسر شریک زندگیش را می‌کشد و تصور وحشتناکی که از او به عنوان یک پدر در ذهن فرزندانش تا ابد حک خواهد شد و شب و روز آنها را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

این اتفاقات می توانست با سعه صدر و با شکیبایی رقم نخورد، می توانست با کنترل خشم رقم نخورد، اما نه صبری شد و خشمی کنترل و آنچه که نباید اتفاق افتاد و…

اگر واقعا مشکلات خانوادگی عمیق است باید برایش بیشتر تلاش کنیم، اگر نمی‌توانیم به تنهایی حلش کنیم کمک بگیریم، به همدیگر بیشتر فرصت دهیم، برای نجات یک زندگی هر چقدر هم تلاش کنیم می ارزد چرا که داریم برای حال خوب بودن خودمان تلاش می کنیم، درست زندگی کردن هنر می خواهد، گذشت میخواهد، تحمل می خواهد، این موارد را در خود پرورش دهیم تا چنین صحنه های غیرقابل جبرانی را برای خود رقم ندهیم.

• نویسنده : سمیه آذرمهر/ خبرنگار