ایلام- پایگاه خبری طلیعه زاگرس؛ این روزها تضادی عجیب و آزاردهنده در بدنه دستگاههای اجرایی به چشم میخورد که عموم مردم را به ستوه آورده است. از یک سو، مقامات ارشد و حتی شخص رئیسجمهور، بارها تأکید کردهاند که “کاری وجود ندارد که دستگاهها انجام دهند” و امور باید با سرعت و سهولت پیش برود. پیام روشن است: بروکراسی را کاهش دهید.
اما واقعیت میدانی چیست؟ کافی است برای پیگیری کوچکترین کار اداری به یکی از دستگاههای دولتی مراجعه کنید یا با یک مدیر تماس بگیرید. پاسخها تکراری، مأیوسکننده و تقریباً ثابت است:
– یا مدیر در “مأموریت” است.
– یا پیامکی کوتاه و سرد دریافت میکنید: “با عرض پوزش، در جلسه هستم.”
این “جلسهزدگی” مزمن، نه تنها نشانه مشغله کاری نیست، بلکه تبدیل به دیواری بلند شده است که مردم را از مدیران جدا کرده و وقت شهروندان را تلف میکند. ساعتها و روزها انتظار برای یک امضا یا یک پاسخ ساده، مردم را به درستی کلافه کرده است.
اگر قرار است کاری بر زمین نمانده باشد و تکلیفی وجود نداشته باشد، پس این حجم بیپایان از جلسات، پشت درهای بسته، با چه هدفی برگزار میشوند؟
آیا نشستنهای طولانی و بیوقفه، واقعاً خروجی ملموسی برای حل مشکلات استان و مردم دارد؟
اگر حتی یکهزارم این جلسات پرشمار، خروجی مثبت و مثمرثمری داشتند، امروز نه تنها این استان، بلکه کل کشور باید تبدیل به “گل و بلبل” میشد و دیگر کسی دغدغه و کار زمینماندهای نداشت.
جلسات باید ابزاری برای تسریع و تسهیل کار مردم باشند، نه مانعی برای آن و نه بهانهای برای فرار از پاسخگویی. وقت آن رسیده است که مدیری به جای فرستادن پیامک “در جلسه هستم”، خروجی آن جلسه را به مردم نشان دهد.
✍️ عبدل خزلی
Wednesday, 24 June , 2026