متاسفانه سیل عظیمی از معضلات اجتماعی از قبیل فقر، اعتیاد، طلاق، خودکشی، فساد، بی اخلاقی، خودخواهی، دروغ گویی و انواع دیگر، در جامعه کنونی در حال پدیدار شدن است. که نشان از بی تفاوتی و بعضا استیصال از این وضعیت میباشد.

 

متاسفانه سیل عظیمی از معضلات اجتماعی از قبیل فقر، اعتیاد، طلاق، خودکشی، فساد، بی اخلاقی، خودخواهی، دروغ گویی و انواع دیگر، در جامعه کنونی در حال پدیدار شدن است. که نشان از بی تفاوتی و بعضا استیصال از این وضعیت میباشد.

بی تفاوتی یک نوع بی قیدی در افراد نسبت به قوانین، هنجارها، حوادث و اتفاقات اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و غیره در جامعه است.

در این میان بی تفاوتی اجتماعی، بیانگر نوعی بدبینی، بی علاقگی و سطح اندک درگیری هیجانی نسبت به گرفتاری و نیاز به همراهی دیگران در محیط پیرامونی و به عبارت بهتر نوعی افسردگی اجتماعی است که به عدم توجه به سرنوشت جامعه و مباحث اجتماعی کشور تعبیر می شود. در علم آسیب شناختی نیز بی تفاوتی در جامعه، نوعی بیماری اجتماعی محسوب می شود همانگونه که در نقطه مقابل آن، هرگونه اعتنای اجتماعی و نوع دوستی در حیات فردی و اجتماعی، نشانه پویایی و سلامت اجتماع است.

علل شکل گیری بی تفاوتی اجتماعی چیست؟
با ورود فضای مجازی به زندگی اجتماعی ما ایرانیان، بنظر می رسد که بی تفاوتی اجتماعی شدت بیشتری یافته و هر نوع مسئولیت پذیری در مقابل جامعه به شکل مجازی و فقط در فضای مجازی نمایانگر می شود.
همچنین با گسترش شهرنشینی و عقلایی شدن رفتار و انتخاب انسانها، تشدید فردگرایی و در نتیجه گسترش منطق خشک محاسبه گرایانه در سبک زندگی مدرن، سالخوردگی و افزایش تمایلات محافظه کارانه، در کنار عدم توجه برخی دولتمردان نسبت به بهبود وضعیت، خواست ها و نیازهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعه، از جمله مسائلی است که به نوعی سبب بروز و تقویت بی اعتنایی اجتماعی می شود.

راهکار ارتقای مشارکت و رشد همدلی اجتماعی در جامعه چیست؟
توسعه ارتباطات متقابل فردی با جامعه مانند مشارکت داوطلبانه در سازمان ها، احزاب و انجمن ها، تمایل به شرکت در انتخابات، تعامل با نهادهای مختلف اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی بمنظور حمایت از دیگران و توجه به مشکلات اطرافیان، حساسیت افراد و حرکت آنها در جهت برآورده کردن خیر جمعی و مشارکت اجتماعی ـ سیاسی را افزایش داده و نقطه مقابل بی تفاوتی اجتماعی محسوب می شود

احساس تعلق فرد به کلیت جامعه و تعهد نسبت به سرنوشت جمعی، عمل مهمی در حفظ انسجام ملی و اعتلای یک کشور است. در جامعه­ ای که تک تک افراد نسبت به آن احساس پیوستگی داشته و خود را در قبال سرنوشت هم مسئول می دانند ضمن آنکه جامعه ای شادتر، پر انرژی تر و اخلاق گراتر خواهیم داشت، رشد و پیشرفت همه جانبه آن با شتاب بیشتری رخ می دهد. همچنانکه خودکفایی نیازمند انسجام اجتماعی است و با رفع بی تفاوتی توسعه می یابد

  • نویسنده : سمیه نظرزاده
  • منبع خبر : طلیعه زاگرس