فردا هفتمین روز درگذشت برادر مخلص و بسیجی مان زنده یاد پژمان مهدوی فر است.
زمان به سرعت میگذرد و بی توجه به دلتنگیهای ما در فراق برادرمان، راه خود را میرود.
به سرعت هفت روز از نبودنت گذشت، هفت روزی که هنوز هم دوستان و همکارانت رفتنت را باور ندارند و با یادت روز را به شب و شب را به روز می رسانند.
بر سر مزارت که میرویم، نمیتوانیم به خود بقبولانیم که این خاک سرد و بی رحم آن همه شور و نشاط و تلاشهای مجاهدانه را به همین راحتی در دل خود جای داده است…

هنوز هم فرزندان نازنینت چشم به راه آمدنت هستند، شاید در باور کودکانه آنها، به سفر رفته و باز خواهی گشت…

کسی بدون علت محبوب این همه دل نمیشود، خصوصیت های اخلاقی ارزشمند و تعهدی که نسبت به حفظ یاد و نام شهدا و قلم توانایت که در جهت مطالبات به حق مردم سرزمینت بود، بدون شک شخصیت والا و دوست داشتنی را برایت رقم زد که رفتنت هم آن را از ذهنمان پاک نخواهد کرد…

برادردلسوزم در این هفت روز تصویرت بر قاب گوشی های همکاران و دوستانت نقش بسته و تنها کاری که از دستشان بر می آید با اشک و آه و حسرت خیره شدن به عکس و نگاه مهربانت همراه با خواندن دعا و قرآن است…

برادربسیجی ام ، همیشه به یادت خواهیم بود، هرچند جسمت از بین ما پر کشید، اما روح متعالیت همراه و نظاره گر ما خواهد بود…
انشالله که بهشت برین خداوند و همنشینی با اولیا الله، منزل ابدیت باشد

• منبع خبر : طلیعه زاگرس