کودکان کار در شهر ایلام در حال زیاد شدن هستند و این آسیب اجتماعی در سایه غفلت مسئولین و نهادهای حمایتی همچنان در حال رشد است.

کودکانی که در سن پایین قربانی ناملایمات خانوادگی و جامعه می شوند و بعضیها نیز توسط باندهای کودکان کار، وارد این مجموعه ها می شوند.

هنگام عبور از خیابان، رفتن به مطب پزشکان، پشت چراغ قرمز و سر چهار راها و… شاهد کودکان معصومی هستیم که با التماس از همه ما میخواهند که از آنها چیزی بخریم یا اجازه دهیم شیشه خودرو را تمییز کنند
زنانی هم در کف خیابانها نوزاد به بغل در حال کمک خواستن از عابرین پیاده هستند و…

کودکانی که از دنیای کودکی هیچ چیز نصیبشان نشد، جز روزهای سخت و خشن که آنها را در خود فرو برد.
دنیای لطیف کودکانه برای آنها تبدیل شده است به دنیای زمختی که مثل یک بزرگسال باید در پی حل مشکلات مادی، هر سختی را به جان بخرند.

مشکلات این کودکان فقط مادی نیست، اینها از لحاظ روحی و روانی هم بسیار شکننده و ضعیف هستند، وقتی کودکان هم سن خود را در خیابان می بینند و بدون دغدغه ی کار و درآمد در کنار والدین خود هستند، و وضعیت آنها را با شرایط خود مقایسه می کنند، دچار سرخوردگی و یاس میشوند که تبعات جبران ناپذیری را به دنبال دارد.

اما روی سخن ما با مسئولین مربوطه است، که چشمان خود را به روی این آسیب اجتماعی بسته و بی تفاوت از کنار این کودکان معصوم میگذرند

شهر ایلام که زمانی هیچ موردی از این آسیب اجتماعی سراغ نداشت، امروز با بی تفاوتی مسئولین مربوطه، متاسفانه در کوچه و خیابانهای شهرمان شاهد کودکان بی سرپناه و خسته ای هستیم، که از همین اوایل زندگی، خسته و رمیده از زندگی در مسیری قرار گرفته اند، که رویاهای کودکیشان را بر باد رفته می‌بینند و هیچوقت دنیای کودکییشان را لمس نکردند.
آیا در این همه مدت، مسئولین امر نتوانستند، تدبیری بیندیشند و زندگی این کودکان را سر و سامان دهند؟
آیا در تصمیم گیری و برنامه ریزی های آنها، این کودکان جایی دارند؟

این کودکان دارای مشکلات گسترده خانوادگی هستند، که مخصوصا از لحاظ عاطفی نیازمند حمایت های ویژه ای هستند.
کودکان مظلوم و معصوم کار در این شهر رها شده اند و مسئولین مربوطه هم درگیر جلسه و بخش نامه های بی نتیجه و خاک خورده، در تلاش برای حل مشکلات آنها!!!
برخی از نهادهای حمایتی دولتی که نسبت به این افراد و سایر افراد تحت پوشش خود، کمکهای ناچیز و خنده داری ارائه میدهند، آیا خودشان حاضر هستند با همون مبالغی که حتی بخور و نمیر هم نیستند، زندگی بگذارانند؟
آینده این کودکان، پرابهام و نامعلوم است، و خدا میداند اگر چاره ای برای آنها اندیشیده نشود، چه آینده ای در انتظارشان خواهد بود؟

کودکان کار باید هم از لحاظ مادی و معنوی و اموزش و هم مشاوره های که مورد نیاز آنها هست، مورد توجه ویژه قرار بگیرند.
زندگی آرام و بی دغدغه حق تمام فرزندان این دیار است، مسئولین این حق را برای آنها جبران کنند.

• منبع خبر : طلیعه زاگرس