جیب‌های مردم پُر از فقر شده، هر طرف که نگاه میکنی کرونا، تلخی و بیکاری جولان میدهد، روز به روز به تعداد افرادی که سرشان را در سطل زباله می کنند و دنبال میوه و ته مانده ی غذای دیگران میگردند اضافه میشود!

باید از آقایان مسئول پرسید ؟چرا حجم فلاکت و بیچارگی روز به روز رو به افزایش است؟! قبل ها حاشیه شهر محل فقرا و نیازمندان جامعه بود، اما حالا بیشتر شهر درگیر وضعیت نامناسب معیشتی شده است!

کافیست نگاهی به دوروبرمان، به همسایه های محله، آشناها و غریبه ها بیاندازیم!
آدم هایی که خورد و خوراکشان هم قسطی شده است! آدم هایی که وقتی از جلوی بقالی محلشان میگذرند، زمین را نگاه میکنند

نمی‌ شود چشم بر محرومیت مردم استان ایلام بست، جان برای همه عزیز است اما نان هم به همان اندازه مهم است! شکم باید سیر باشد، با آغاز موج چهارم ویروس منحوس کرونا، که این بار انگلیسی میخوانند، هستند عده ای که ترجیح می دهند نان داشته باشند برای خوردن تا اینکه بخواهند پول خرید ماسک و دیگر اقلام بهداشتی را بدهند!!!

بعد از گذشت بیش از ۴۰ سال از تاریخ شکوهمند انقلاب اسلامی، و تحمل هشت سال جنگ نابرابر این حق مردم ایلام نیست که برای خرید روغن و شکر در صفهای طویل بایستند! دور نیست که برای دریافت همین نیازهای اولیه زندگی با کارت ملی ثبت نام کنیم و در صف دریافتشان بایستیم!

گرانیهای گسترده و کمرشکن نه تنها از لحاظ معیشتی و خورد و خوراک، مردم را در تنگنای وحشتناکی قرار داده اند، که از لحاظ روحی و روانی فشار سنگینی را بر روی افراد از خود بر جای گذاشته است، شکستن غرور افراد پیش همسایه و بقالی و فامیل زخمی نیست که به این راحتی ها التیام یابد، زخم های روحی که گرانی بر پیکر جامعه گذاشته است، به این راحتی ها درمان نمی شود، سیاستهای غلط دولت مثلا اعتدال همچنان روح و روان مردم را به شدت درگیر خود کرده است، و این ناتدبیریها حتی در روزهای پایانی دولت، همچنان یقه ی مردم را چسبیده است.

• منبع خبر : طلیعه زاگرس