مردم دهلران عمل می‌خواهند، نه وعده‌های ده‌ساله، نه جلسات تکراری؛ نه اینکه پس از هر سانحه، تنها تسلیت بگویند و سکوت کنند.

زندگی را بسازیم، نه بسوزانیم. آقایان، زن‌ها قلب خانه‌اند. وقتی قلب می‌تپد، خانه زنده است.

هیچ‌کس منکر نیاز جوان به هیجان نیست؛ اما هیجان بدون آموزش، بدون فضا، بدون مدیریت، به خطر بدل می‌شود. آنچه این روزها می‌شنویم، زنگ خطر «بی‌عملی» است؛ بی‌عملی نهادهایی که باید در کنار قاطعیت پلیسی، مسیرهای ایمن برای تخلیه هیجان فراهم کنند.

این نوجوانان در فضای بی در و پیکر مجازی فعالیت دارند، انواع کلیپ های خطرناکی که برخی برای دیده شدن می گذارند را تماشا می کنند، حرکات خطرناک در حین رانندگی و کورس گذاشتن را هم مشاهده و به شدت بر انجام چنین کارهایی ترغیب و آن را نشانه ای از بزرگ شدن می دانند!

برخی از شهروندان ایلامی حتی در پیام های متعدد ارسالی به این کانال از این شرایط به شدت گله مند و ناراحت هستند و با توجه به اشراف ساختمانهای مجاور به حیاط منزل آنها، عملاً حیاط آنها بلا استفاده شده و دیگر هیچ استفاده ای از این فضا ندارند بطوریکه حتی دائما باید پرده داخل اتاق ها در طول روز کشیده شود.

غفلت نهادهای نظارتی در ایلام؛ وقتی کارگران قربانی بی‌توجهی به ایمنی می‌شوند/ شعار «حمایت از کارگران» در همه تریبون‌ها تکرار می‌شود، واقعیت میدان کار نشان می‌دهد که حمایت عملی هنوز به مرحله اجرا نرسیده است.

ایران عزیز ما مظهر امید است. این وسوسه‌هایی که بعضی‌ها می‌کنند در مورد ناامیدی جوان‌ها، نسل جوان یا امثال اینها، اینها حرف‌های مطالعه‌نشده است. ایران مظهر امید است. جوان ایرانی با استعداد است و توانمند است.

مردم تماس می‌گیرند، حرف می‌زنند، امید دارند، اما خروجی چیست؟ هیچ. یک گزارش داخلی، یک مکالمه ضبط‌شده و چند جمله تکراری مثل «پیگیری می‌شود».

رهبر معظم انقلاب با اشاره به حرف‌های رئیس‌جمهور آمریکا که ضمن افتخار کردن به بمباران صنعت هسته‌ای ایران مدعی از بین بردن آن شده بود، گفتند: ایرادی ندارد، به همین خیال باشید اما اصلاً شما چه کاره هستید که اگر کشوری صنعت هسته‌ای دارد، در قبال آن باید و نباید مطرح کنید.

برای مردم عادی، هر خطای کوچکی می‌تواند بهای سنگینی داشته باشد؛ از بازخواست‌های شغلی و اجتماعی گرفته تا محدودیت‌های شخصی. اما در دنیای آنها، ظاهراً هیچ مرز و مانعی وجود ندارد