​وقتی عمودِ خیمه می‌شکند، انگار آسمان روی سرِ اهل خانه آوار می‌شود. وقتی بزرگِ یک امت، سایه‌بانِ امنِ روزهای بی‌پناهی، رختِ سفر می‌بندد و به سرای باقی می‌شتابد، ستون‌های زمین سست می‌شوند؛ همان ستون‌هایی که مایه استواری، دلگرمی و دژی مستحکم در برابر شبیخونِ بلاها بودند.

حضرت علی (ع) در فرازی تکان‌دهنده، ما را از یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های بشری برحذر می‌دارند: «کسی که امام زمان خویش را نشناسد، وقتی به خود می‌آید که سرش زیر سم اسب‌های دشمن است، اما آنگاه دیگر دیر است.»

فراموش نکنیم در یکی از حساس ترین و سخت ترین برهه ای از تاریخ این سرزمین چه کسانی در کنار مردم ایران و چه کسانی در تقابل با آنها قرار گرفتند..