کسی که برای خدمت واقعی در یک جایگاه قرار گرفته، معمولا از تعریف و تمجیدهای مقطعی زیاد خوشحال نمی‌شود. چون می‌داند که تعریف‌های بی‌حساب، گاهی آدم را دچار غرور و توهم می‌کند و همین، زمینه‌ساز خطاست. در مقابل، خبرنگاری که به عملکرد یک مدیر باور دارد، هیچ‌وقت با چند کلمه و تیتر هیجانی نمی‌خواهد اصل کار را زیر سؤال ببرد یا آن را به حاشیه ببرد.

​وقتی عمودِ خیمه می‌شکند، انگار آسمان روی سرِ اهل خانه آوار می‌شود. وقتی بزرگِ یک امت، سایه‌بانِ امنِ روزهای بی‌پناهی، رختِ سفر می‌بندد و به سرای باقی می‌شتابد، ستون‌های زمین سست می‌شوند؛ همان ستون‌هایی که مایه استواری، دلگرمی و دژی مستحکم در برابر شبیخونِ بلاها بودند.

حضرت علی (ع) در فرازی تکان‌دهنده، ما را از یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های بشری برحذر می‌دارند: «کسی که امام زمان خویش را نشناسد، وقتی به خود می‌آید که سرش زیر سم اسب‌های دشمن است، اما آنگاه دیگر دیر است.»