​وقتی عمودِ خیمه می‌شکند، انگار آسمان روی سرِ اهل خانه آوار می‌شود. وقتی بزرگِ یک امت، سایه‌بانِ امنِ روزهای بی‌پناهی، رختِ سفر می‌بندد و به سرای باقی می‌شتابد، ستون‌های زمین سست می‌شوند؛ همان ستون‌هایی که مایه استواری، دلگرمی و دژی مستحکم در برابر شبیخونِ بلاها بودند.اما تاریخِ این سرزمین گواهی می‌دهد که امتی پرورده در مکتب عاشورا، عمیق‌ترین حماسه‌ها را از دلِ جگرسوزترین سوگ‌ها متولد می‌کند. امروز ما در آستانه بدرقه‌ای ایستاده‌ایم که فراتر از یک وداع، رستاخیزِ شرف، اراده و ایمانِ یک ملتِ داغدار است.

حضرت علی (ع) در فرازی تکان‌دهنده، ما را از یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های بشری برحذر می‌دارند: «کسی که امام زمان خویش را نشناسد، وقتی به خود می‌آید که سرش زیر سم اسب‌های دشمن است، اما آنگاه دیگر دیر است.»